Preferuję gry jednoosobowe i nigdy nie polubiłem się z extraction shooterami, ale dla Marathonu zrobiłem wyjątek. Gra kupiła mnie od pierwszego zwiastuna i długo walczyłem ze sobą czy warto spróbować. Pękłem kilka dni po premierze i nie żałuję. Nawet jeśli wolałbym, aby to był tytuł single player.

Styl jest obezwładniający. Unikatowe połączenia kolorów, kalejdoskop fontów i menusów, na które cudownie się patrzy. Technobiologiczne obrazy wypalają się w moim mózgu, a muzyka Ryana Lotta leci nieprzerwanie w moich słuchawkach. Nie ma niczego innego takiego na rynku, absolutne mistrzostwo.

Wpisuje się to w lore, luźno bazujący na oryginalnej trylogii od Bungie. Odczuwa się, że jestem świadomością ubieraną w syntetyczne ciało z metalu i plastiku tkane przez garść korporacji, którymi nie kierują nawet ludzie. Wszystko by niczym sęp wyżerać z Tau Ceti IV cokolwiek wartościowego.

Chęć poznania losu planety oraz statku UESC Marathon była głównym motorem napędowym mojej rozgrywki. Wydobywałem kolejne przedmioty i robiłem dalsze zlecenia tylko po to, by dostać notatkę głosową, opis czy inne skrawki informacji. Nadal wiele mi brakuje, ale nie mogę tak zostawić tej tajemnicy.

Bungie doskonale wie jak tworzyć dobry gunplay, jak konstruować mapy oraz jak tworzyć napięcie i nie ukrywam, że udało im się mnie przekonać do gatunku. Przez długi czas grałem solo i są to niesamowicie emocjonujące oraz stresujące wyprawy, gdzie zarówno porażka jak i sukces na długo zapadają w pamięć.

Każdy dźwięk to potencjalny przeciwnik, a ginie się tu wyjątkowo łatwo, szczególnie z tanim sprzętem. Śmierć czyha na każdym kroku, nawet pod sam koniec meczu, co prowadzi do niemal paranoicznego dbania o pozostawanie niewidocznym i niesłyszalnym oraz doszukiwania skąd może nadejść strzał wroga.

Trudniejsze mapy i zlecenia wymagały otwarcia się na innych graczy. Granie ze znajomymi ma ogromną przewagę, ale wykonywanie zadań sprawdza się nieźle nawet z losowymi osobami. Mecz z drużyną jest diametralnie inny, skupiając się bardziej na koordynacji działań niż na nasłuchiwaniu każdego szmeru.