Przeskok między MGS1 a Sons of Liberty jest niesamowity. Zarówno pod względem graficznym, głębi rozgrywki czy fabularnym i tematycznym. Blockbuster tamtych lat, jedna z najbardziej wyczekiwanych gier, która odważyła się konfrontować fanów z ich oczekiwaniami oraz wyzwaniami ery informacji.

Najbardziej znana jest niesławna zmiana protagonisty, ale ciekawsza jest dekonstrukcja pierwszej części oraz oczekiwań względem sequela, która z niej wynika. Natomiast motyw przewodni spuścizny jako sposobu na odnalezienie siebie jest bardzo odważny w grze tego kalibru, zwłaszcza w tej formie.

Jest to gra dla mnie ważna, która jako pierwsza wystawiła mnie na postmodernizm i utwierdziła w przekonaniu, że Kojima i jego zespół to skarb tej branży. W tamtym czasie nie zrozumiałem wszystkiego, ale bardzo chciałem zrozumieć, co popchnęło mnie do zainteresowania się analizą kultury w ogóle.

Ogrywając MGS2 dzisiaj wciąż łatwo zachwycić się złożonością rozgrywki. Mimo że jest to względnie krótka gra, tak jest niesamowicie obfita w możliwości i interakcje, które nawet dziś pozostają unikatowe. Choćby słynne powstrzymywanie wezwanie posiłków przez niszczenie krótkofalówki w ręku strażnika.

Sama złożoność zachowań AI, ich współpracy oraz natarczywości nadal robi wrażenie. Strażnicy ciągle komunikują się ze sobą, wysyłają wsparcie, gdy stracą kontakt oraz przeczesują każdy skrawek mapy, gdy usłyszą alarm. Wymusza to ciągłą improwizację i korzystanie z często dziwacznych mechanik gry.

Jestem też świadomy jej głupot, dramatycznych do granic możliwości postaci czy miejscami drętwych dialogów. Nie zmienia to faktu, że jej spojrzenie na technologie, przepływ informacji oraz zobowiązania wobec przyszłych pokoleń nie opuszczały mnie przez długie lata, a i dzisiaj zmuszają do refleksji.