Jestem trochę już zmęczony nostalgią do lat 90., szczególnie gdy dotyczy amerykańskich nastolatków na wybrzeżu północno-zachodnim, ale nie ukrywam, że nadal te historie do mnie trafiają i Mixtape nie jest tu wyjątkiem. Na szczęście gra stoi czymś więcej niż tylko tą wyświechtaną tematyką.

Gra jest przedstawiona z perspektywy Rockford, często łamiącej czwartą ścianę dziewczyny, która zna odpowiednią piosenkę na każdą chwilę. Trzeba przyznać, że faktycznie zna się na rzeczy, tym bardziej, że są to trochę mniej znane utwory z lat 80., 90. czy nawet 70., jak Devo czy John Paul Young.

Co chwila byłem oczarowany kreatywnością i widowiskowością minigier, którymi przeplatana jest produkcja. Puszczanie kaczek, detonowanie fajerwerków czy zapasy językami podczas pocałunku to tylko część z nich. W większości są bardzo proste mechanicznie, ale zaskakująco angażujące jako wspomnienia.

Fragmenty biegane były równie cudowne, piękne i wspaniale komponujące się emocjonalnie z historią. Niejednokrotnie przypominały mi o Journey i też zdarzyło mi się wzruszyć. Gra nie żeruje bezwstydnie na nostalgii, a niejako pokazuje wady ciągłej pokusy "tworzenia wspomnień" zamiast życia chwilą.